گرامر درس 9 تاپ ناچ 1B

مبحث اول:

تفاوت should و could

اگر به خاطر داشته باشید قبلا در مورد افعال modal صحبت کردیم. افعال should و could نیز جزو گروه افعال modal به حساب می آیند. بعد از این افعال باید حتما از فعل ساده استفاده کرد (برای تمام فاعل ها) و نمی توانیم بعد از آنها اسم به کار ببریم. برای منفی کردن جمله ی حاوی افعال modal کافی است بعد از این افعال not به کار ببریم و برای سوالی کردن آنها باید جای آنها را با فاعل جمله عوض کنیم. تفاوت این افعال در معنی آنهاست. به جملات زیر دقت کنید:

1. Should I take the children with me?
No, you shouldn’t. You shouldn’t take the children with you.
You should leave them at home.
2. Should she go to work tomorrow?
Yes, she should. The office is open all day. She should go there.
3. What could I do now?
There are different options; you could wait for the next flight or take the train.
4. Could I walk there?
No, you couldn’t. It’s very far. You could take the bus or a taxi,
but I think you should take a the taxi because it is faster.

همانطور که از معنی مثال ها برمی آید should برای پیشنهاد دادن استفاده می شود. زمانی که می خواهیم بگوییم انجام کاری برای کسی بهتر است. ولی از could زمانی استفاده می کنیم که چند گزینه ی پیشنهادی داشته باشیم. می خواهیم بگوییم شخص راه های مختلفی پیش رو دارد. مثلا در جمله ی 3 شما دو گزینه برای انتخاب داری : یکی اینکه منتظر پرواز بعدی باشی و دومی اینکه از قطار استفاده کنی. در مثال سه شما دو انتخاب داری: می توانی از اتوبوس استفاده کنی و یا با تاکسی بروی ولی از نظر شنونده بهتر است که با تاکسی بروی. ملاحظه می کنید که برای مطرح کردن انتخاب های مختلف از could و برای دادن پیشنهاد و تاکید بر اینکه انجام کدام کار بهتر است از should استفاده شده است.

دقت کنید که should اصلا حالت اجبار ندارد و به این دلیل که در فارسی گاها آن را ‘باید’ ترجمه می کنیم بعضی اوقات زبان آموزان اشتباها برای اجبار از should به جای must استفاده می کنند. فعل should فقط برای پیشنهاد دادن به کار می رود.

مبحث دوم:

آینده با ساختار to be going to

برای صحبت کردن در مورد آینده در زبان انگلیسی از روش های مختلفی می توان استفاده کرد که یکی از پرکاربردترین آنها این ساختار است. زمانی که در مورد برنامه هایمان برای آینده صحبت می کنیم و می گوییم که قصد انجام دادن کاری را در آینده داریم از ساختار to be going to استفاده می کنیم. به مثال های زیر توجه کنید:

1. I’m going to hang out with my friends on Friday night.
2. They are going to get together on the weekend.
3. We are going to go on a picnic this Saturday.
4. He is going to take a test next week.
5. She is going to have a party on her birthday.
6. You are going to join us in the class tomorrow.

همانطور که از قیدهای به کار رفته در مثال ها برمی آید تمام جملات در مورد برنامه های آینده می باشند. برای ساختن فعل در تمامی جملات بالا از فرمول زیر تبعیت شده است:

to be verb + going to + base form of the verb

به دلیل حضور فعل to be در این ساختار برای منفی و سوالی کردن جملات نیازی به استفاده از هیچ فعل کمکی نداریم و مثل تمام مواقعی که فعل to be در جمله حاضر بود از خود این فعل برای منفی و سوالی کردن جملات استفاده می کنیم. به این ترتیب که برای منفی کردن بعد از فعل to be از not استفاده کرده و برای سوالی کردن کافی است جای فعل to be را با فاعل عوض کنیم. در ادامه فرم منفی و سوالی جملات بالا را ملاحظه می کنید:

جملات منفی

1. I’m not going to hang out with my friends on Friday night.
2. They are not going to get together on the weekend.
3. We aren’t going to go on a picnic this Saturday.
4. He isn’t going to take a test next week.
5. She is not going to have a party on her birthday.
6. You aren’t going to join us in the class tomorrow.

فرم سوالی:

1. Are you going to hang out with your friends on Friday night?
Yes, I am./ No, I’m not.
2. Are they going to get together on the weekend?
Yes, they are./ No, they aren’t.
3. Are we going to go on a picnic this Saturday?
Yes, we are./ No, we aren’t.
4. Is he going to take a test next week?
Yes, he is./ No, he isn’t.
5. Is she going to have a party on her birthday?
Yes, she is./ No, she isn’t.
6. Are you going to join us in the class tomorrow?
Yes, I am./ No, I’m not.

توجه کنید که going to در تمام جملات ثابت بوده و فعل to be با توجه به فاعل تغییر می کند. ضمنا فراموش نکنید که بعد از going to حتما از فرم ساده فعل استفاده می کنیم. فعل بعد از going to حتی برای فاعل های he و she نیز به صورت ساده می آید (منظور از فعل ساده فعل بدون s ، بدون ing و بدون ed است) .
Grammar Booster:
قسمت اول:

در اینجا فعل مودال can نیز در کنار should و could قرار گرفته است. اگر به خاطر داشته باشید قبلا گفتیم که از can برای صحبت کردن در مورد توانایی ها (abilities) و امکان انجام کاری (possibilities) استفاده می کنیم. مثلا:

1. Can you play tennis?
Yes, I can. I can play tennis very well.
2. Can your husband play tennis with us this weekend?
No, actually he can’t. He is very busy this week.

در مثال اول can نشان دهنده ی توانایی است و می گوید که من می توانم تنیس بازی کنم و بازی تنیس را بلدم. اما در مثال دوم همسر من بازی تنیس را بلد است ولی این هفته به دلیل درگیربودن امکان بازی کردن را ندارد.

برای پرسیدن سوال yes/no با افعال modal از فرمول زیر تبعیت کنید:

Can/Could/Should + subject + base form of the verb + the rest of the sentence?

1. Can she meet me at the airport?
Yes, she can./ No, she can’t.
2. Could I take a taxi to the airport?
Yes, you could./ No, you couldn’t.
3. Should I take an umbrella with me?
Yes, you should./ No, you shouldn’t.

برای سوالات اطلاعاتی نیز از فرمول زیر تبعیت کنید:

What/Where/When/How … + could/should/can + base form of the verb + the rest of the sentence?

1. How can I help you?
Please tell me the way to the airport.
2. What should I do now?
You should hurry.
3. Where could I go for lunch?
You could go to the café across the street or the restaurant downstairs.

دو اشتباه رایج زبان آموزان در رابطه با افعال modal:

یکی اینکه بعد از این افعال بعد از تمام فاعل ها فعل باید به صورت ساده بیاید. حتی بعد از فاعل های he و she نیز فعل ساده استفاده می شود. گاهی اوقات زبان آموزان سهوا از s سوم شخص استفاده میکنند که اشتباه است.

She should go home and rest.
He can play the piano very well.
John could come with you or stay home; it’s his choice.

اشتباه دیگر این است که بعضی اوقات زبان آموزان بین فعل modal و فعل بعدی آن از to استفاده می کنند که باز اشتباه است. فعل بعد از فعل modal باید فرم ساده ی فعل بدون to باشد.

I can take you to work if you want.
They should be on time.
We could take the subway or the bus.

طبق روال معمول زمانی که در مورد فاعل جمله با who سوال می پرسیم ساختار سوال کمی متفاوت می باشد. برای سوال با who از فرمول زیر تبعیت کنید:

Who + could/should/can + base form of the verb + the rest of the sentence?

1. Who could take you to the airport?
My mother could take me.
2. Who can play basketball?
She can.
3. Who should take this?
I should do that.

در سوال با who به این دلیل که فاعل جمله جواب سوال است نمیتوانیم آن را در سوال نیز بیاوریم. به همین دلیل در سوال بعد از فعل مودال فاعل وجود ندارد. در واقع فاعل سوال خود who است.
ولی اگر who مفعول جمله را مورد سوال قرار دهد باید فاعل در سوال حضور داشته باشد. فرمول آن به شکل زیر است:

Who + could/should/can + subject + base form of the verb + the rest of the sentence?

1. Who can I call?
You can call the security.
2. Who could you take with you to the party?
You could take your partner.
3. Who should you invite?
You should invite all parents.

قسمت دوم:

برای صحبت کردن در مورد آینده ساختارهای مختلفی وجود دارد که تفاوت هایی نیز با هم دارند.

ساختار اول to be going to است که در بالا مفصل در مورد آن صحبت کردیم.

ساختار دوم زمان حال استمراری (present continuous) است. مثلا:

1. I am meeting my sister for lunch tomorrow.
2. They are taking a vacation on the weekend.

هر دو ساختار to be going to و present continuous را برای صحبت کردن در مورد برنامه ها مورد استفاده قرار می دهیم. تفاوت کوچکی که بین آنها وجود دارد این است که معمولا to be going to برای تصمیماتی که قصد انجام آنها را داریم استفاده می کنیم ولی present continuous را زمانی به کار میبریم که برنامه ی قطعی تری داریم و تقریبا ترتیب کارهای لازم برای آن برنامه داده شده است. مثلا:

1. I am going to stay home this weekend.
2. I am having a party tomorrow night.

در مثال اول من قصد انجام کار را دارم ولی در مثال دوم می گویم ‘ من فردا دارم مهمونی میدم.’ و ترتیب آن مهمانی داده شده است. مهمانها دعوت شده اند و این مهمانی قرار است برپا شود.

ساختار سوم زمان حال ساده (simple present tense) است که اصولا برای صحبت کردن در مورد روتین ها و کارهای روزمره از آن استفاده می کنیم و نه برای آینده. اما زمانی که در مورد کاری صحبت می کنیم که بخشی از یک جدول زمان بندی مشخص است مثلا ساعت رسیدن قطار و یا زمان باز شدن یک فروشگاه می توانیم از زمان حال ساده استفاده کنیم. معمولا همراه با فعل های زیر می توانیم با استفاده از زمان حال ساده از آینده صحبت کنیم:

arrive, come, depart, fly, go, leave, sail, start

مثلا:

The class starts one hour later this week.
The flight leaves at 10:00.

ساختار چهارم استفاده از فعل to be حال ساده، یعنی am, is, are برای توصیف حالتی در آینده می باشد. مثلا:

The party is tonight.
The class is cancelled on Monday.

Writing Booster:

یکی از نکات مهم در نوشتن رعایت قوانین مربوط به پاراگراف بندی است. زمان نوشتن در مورد یک موضوع خاص ممکن است شاخه های مختلفی راجع به آن موضوع را مورد بحث قرار بدهیم که صحیح نیست تمام آن مطالب را پشت سر هم توضیح دهیم. خواننده باید متوجه تغییر موضع ما بشود. بهتر این است که هر موضوع را در یک پاراگراف جداگانه مورد بررسی قرار دهیم.

بعد از تمام شدن هر پاراگراف برای پاراگراف بعدی از سر سطر بعدی شروع می کنیم و کلمه ی اول هر پاراگراف نسبت به سطر قبلی و بعدی خود کمی فرو رفتگی دارد.

برای روشن شدن بهتر مطلب به مثال کتاب در صفحه ی 147 مراجعه کنید.

برچسبها
مطالب مرتبط

دیدگاهی بنویسید.

بهتر است دیدگاه شما در ارتباط با همین مطلب باشد.

0