گرامر درس 10 تاپ ناچ 2b

گرامر درس 10 تاپ ناچ 2b

مبحث اول:

جملات شرطی:

جملات شرطی به جملاتی که گفته می شود که معمولا با if شروع می شوند. جملات شرطی انواع مختلفی دارد که در اینجا سه نوع آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

به مثال های زیر توجه کنید:

1. If I have an important test, I get a lot of stress.
2. If I drink a lot of coffee during the day, I can’t sleep well at night.
3. If the weather is nice, people enjoy going to the parks.

جملات بالا همه جملات شرطی (conditional sentences) هستند. همانطور که مشاهده می کنید هر جمله ی شرطی از دو جمله واره (clause) تشکیل شده است. به جمله واره ای که با if شروع می شود اصطلاحا if clause و به جمله واره ای که نتیجه ی شرط را نشان می دهد main clause گفته میشود. در تمام مثال های بالا اول if clause آمده و main clause به دنبال آن قرار گرفته است. ولی این امکان وجود دارد که این دو جمله واره را جا به جا کرد:

4. I get a lot of stress if I have an important test.
5. I can’t sleep well at night if I drink a lot of coffee.
6. People enjoy going to the parks if the weather is nice.

همانطور که در مثال ها می بینید چنانچه جمله با if clause شروع شود بعد از جمله واره ی اول باید یک کاما قرار دهیم و بعد با main clause جمله را تمام کنیم. ولی اگر جمله با main clause شروع شود نمی توانیم از کاما در بین در جمله واره استفاده کنیم.

اگر به افعال جملات بالا توجه کنید ملاحظه می کنید که در تمامی آنها زمان فعل در هر دو جمله واره زمان حال ساده است. در زیر چند جمله ی شرطی دیگر را می بینید که تفاوت های با جملات بالا دارند:

7. If you need shampoo, I will get some for you when I go shopping.
8. If you can’t get up early tomorrow morning, I will give you a call to wake you up.
9. If it doesn’t rain on the weekend, we will go on a picnic.
10. If you try to study one chapter every day, you will finish the book in one week.

در جملات بالا نیز می توان دو جمله واره را با هم جا به جا کرد – البته با حذف کاما.

اگر جملات 7 تا 10 را با جملات 1 تا 3 مقایسه کنید متوجه می شوید که در آنها زمان فعل در main clause با هم متفاوت است. در جملات 1 تا 3 زمان فعل در هر دو جمله واره زمان حال ساده است. ولی در جملات 7 تا 10 زمان فعل در if clause زمان حال ساده است ولی در main clause فعل با زمان آینده مورد استفاده قرار گرفته است.

در واقع این جملات دو نوع مختلف جملات شرطی هستند. به نوع اول اصطلاحا type 0 و به نوع دوم اصطلاحا type 1 گفته میشود. برای مقایسه ی بهتر به دو مثال دیگر توجه کنید:

11. If you heat water, it boils.
12. If you study enough, you will pass this course.

در جملات شرطی type 0 زمان هر دو جمله واره زمان حال ساده است ولی در جملات شرطی type 1 زمان if clause حال ساده و زمان main clause آینده است.
جملات شرطی type 0 معمولا در مورد یک اصل و یک قانون کلی صحبت می کنند که همیشه صادق هستند ولی جملات شرطی type 1 در مورد شرایطی استفاده می شود که شما کاری را الان یا در آینده انجام می دهید و در نتیجه ی آن عملی بعد از آن در آینده اتفاق می افتد. مثلا در مثال 11 هر زمانی که آب را گرم کنید به جوش می آید و این یک قانون کلی است یا مثلا در مثال 1 من هر وقت که امتحان دارم استرس می گیرم و این موضوع همیشه در مورد من صدق می کند. ولی در مثال 12 می گوییم که اگر شما الان به اندازه ی کافی درس بخوانی در نتیجه ی آن در آینده درس را قبول می شوی و روی سخن ما با یک شخص خاص است.

گفتیم که در جملات شرطی type 1 باید زمان فعل در main clause آینده باشد و جملاتی که در بالا دیدید همه با will آورده شده بودند ولی همانطور که می دانید will یکی از ساختارهایی است که برای آینده می توان از آن استفاده کرد. پس با توجه به اینکه زمان فعل main clause باید آینده باشد از تمام ساختارهای زیر می توان به جای will استفاده کرد:

to be going to
present continuous
should
may/might
can
could

در ادامه مثال های به مثال های بیشتری از جملات شرطی type 1 توجه کنید:

13. If I find a nice hotel, I’m going to stay for more than a week.
14. If you want to get a good grade, you should study hard.
15. You can come with me if you want to.
16. They might get there on time if they hurry now.

توجه کنید که در این جملات تمام main clause ها با ساختار آینده آمده اند. درجملات 13 و 14 اول if clause آمده و در جملات 15 و 16 جمله با main clause شروع شده است و در نتیجه کاما از جمله حذف شده.

به جز دو جمله ی شرطی type 0 و type 1 نوع دیگری از جملات شرطی را در اینجا مورد بحث قرار می دهیم که به آن اصطلاحا جملات شرطی type 2 گفته می شود. به مثال های زیر توجه کنید:

17. If I had a child, I would be very busy. (I don’t have a child.)
18. If she lived in a bigger city, I would have more job opportunities. (She doesn’t live in a big city.)
19. It there were fewer cars on the road, there would be less pollution. (There are a lot of cars on the road.)
20. If he were rich, he would help poor people. (He’s not rich.)
21. If I were a bird, I would fly freely. (I’m not a bird.)

در این نوع جملات شرطی زمان فعل در قسمت if clause زمان گذشته ی ساده است و در main clause فعل ساده بعد از would آمده است. در این جملات نیز به جای would میتوان از could یا might استفاده کرد. دقت کنید که زمان که فعل جمله to be باشد در جملات شرطی نوع دوم برای تمام فاعل ها از were استفاه می کنیم. در مثال های 20 و 21 با وجودی که فاعل های جمله I و he است باز هم از فعل were استفاده شده است که این به دلیل غیرواقعی بودن جمله است. توجه کنید که در جملات شرطی نوع دوم نیز در مورد حال صحبت می کنیم ولی به دلیل غیرواقعی بودن آن از زمان گذشته استفاده می شود.

در جملات شرطی type 2 نیز ما در مورد زمان حال صحبت می کنیم ولی تفاوت آن با شرطی نوع اول در این است که در شرطی نوع اول در مورد یک شرایط واقعی و عملی صحبت می کنیم ولی در شرطی نوع دوم در مورد شرایط غیرواقعی و خیالی صحبت می شود .

برای مقایسه ی بهتر سه نوع جمله ی شرطی که تا کنون مورد بحث قرار دادیم به مثال های زیر توجه کنید:

22. If you drink a glass of milk before going to bed, you can sleep better.
23. If you don’t pay attention to what I say, you won’t understand it completely.
24. If I had a car, I would travel more. (I don’t have a car.)

در مثال 22 یک قانون کلی را مطرح می کنیم که همیشه صدق می کند. در مثال 23 اگر الان به صحبت هایم توجه نکنی متوجه مطلب نخواهی شد- که این موضوع حقیقت دارد و واقعا عملی است. ولی در مثال 24 من الان ماشین ندارم و اگر داشتم بیشتر سفر می کردم.
در زیر به طور کلی مطالب گفته شده را خلاصه می کنیم:
انواع جملات شرطی:

type 0: if clause (simple present tense)/ main clause (simple present tense): general rule that is always true/real
type 1: if clause (simple present tense)/ main clause (future: will, be going to, should, can, could, may, might): now-future/real
type 2: if clause (simple past)/ main clause (would/could/might + base form of the verb): now/unreal

مبحث دوم:

possessive pronouns and whose

برای سوالی کردن با whose لازم است بعد از آن حتما از یک اسم استفاده کنیم- اسمی که مالکیت آن مورد سوال است. اینکه فعل بعد از آن مفرد باشد یا جمع بستگی به مفرد یا جمع بودن این اسم دارد. به مثال های زیر توجه کنید:

1. Whose bag is it?
2. Whose shoes are they?

برای صحبت کردن در مورد مالکیت میتوان از دو گروه زیر استفاده کرد:

possessive adjectives: my, your, his, her, our, their
possessive pronouns: mine, yours, his, hers, ours, theirs

به مثال های زیر توجه کنید:

3. This is my jacket.
This jacket is mine.
4. They are her keys.
Those keys are hers.
5. It is their house.
That house is theirs.

توجه کنید که possessive adjectives (صفات ملکی) همانطور که در اسم آنها آمده صفت هستند و صفت قبل از اسم به کار می رود. بعد از صفات ملکی لازم است حتما یک اسم آورده شود. ولی possessive pronouns (ضمایر ملکی) همانطور که از اسم آنها برمی آید ضمیر هستند و ضمیر همیشه به جای یک اسم قرار داده می شود. پس نباید بعد از آن اسمی آورده شود.
Grammar Booster:

قسمت اول:

گفتیم که جملات شرطی نوع صفر برای صحبت کردن در مورد قانون های کلی مورد استفاده قرار می گیرد. به همین خاطر در این جملات می توان به جای if از when یا whenever نیز استفاده کرد. مثلا:

If I have stress, I cannot concentrate.
When I have stress, I cannot concentrate.
Whenever I have stress, I cannot concentrate.

توجه کنید که when و whenever را فقط برای جملات شرطی نوع صفر به کار می بریم.

نکته ی دیگر اینکه در جملات شرطی نوع اول will را فقط در main clause به کار می بریم و در جملات شرطی نوع دوم نیز would فقط در main clause به کار برده می شود. در if clause هیچ گاه از will و would نیمتوانیم استفاده کنیم.
قسمت دوم:

اضافه کردن ‘s برای مالکیت

به منظور نشان دادن مالکیت می توان از ‘s استفاده کرد. مثلا:

1. This bag is Sara’s bag.
This bag is Sara’s.
2. It is Jack’s car.
That car is Jack’s.

همانطوری که در مثال ها واضح است گاهی اوقات نیازی نیست بعد از ‘s اسم را تکرار کنیم. به این دلیل که شنونده می داند در مورد چه چیزی صحبت می کنیم. مثلا:

3. Whose gloves are they?
They are Tony’s.

اگر اسمی که می خواهیم ‘s به آن اضافه کنیم جمع باشد و s جمع داشته باشد نمی توانیم به انتهای آن یک s دوم اضافه کنیم. در این صورت باید ‘ را بعد از s جمع قرار دهیم. مثلا:

4. That car over there is my parents’ car.
5. My students’ books are all in their bags.

ملاحظه می کنید که parents و books جمع هستند و از قبل یک s جمع در انتهای آنها قرار دارد. پس زمانی که لازم است ‘s مالکیت بگیرند فقط به آنها یک ‘ اضافه می کنیم و s را تکرار نمی کنیم.
اگر اسمی جمع باشد ولی s جمع نداشته باشد می تواند مثل اسامی مفرد ‘s مالکیت بگیرد. مثلا:

6. Our children’s school is right around the corner.
7. The men’s department is on the second floor.

زمانی که یک اسم خاص به s ختم شود و s در واقع بخشی از اسم شخص است می توان به انتهای اسم فرد ‘s اضافه کرد. مثلا:

8. Chris’s car is parked outside.

اما گاهی اوقات s انتهای اسم فامیل نشان دهنده ی همه ی اعضای یک خانواده است که در این صورت نیز s در واقع s جمع است و در صورت گرفتن ‘s مالکیت باید فقط یک ‘ به انتهای آن اضافه کنیم. مثلا:

9. The Smiths’ house is down the street.

یعنی خانه ی خانم و آقای Smith پایین خیابان است. در اینجا s در انتهای Smith در واقع s جمع است. به طور کلی هر گاه s انتهای اسم بخشی از اسم باشد میتوان به آن ‘s مالکیت اضافه کرد. اما اگر s انتهای اسم s جمع باشد کافی است برای نشان دادن مالکیت فقط یک ‘ به انتهای اسم اضافه کنیم.

زمانی که مالکیت یک چیز را به دو نفر یا بیشتر نسبت می دهیم، ‘s را فقط به اسم آخر اضافه می کنیم:

10. She is Mark and Susan’s daughter.
or She is Susan and Mark’s daughter.
قسمت سوم:

subject and object pronouns

در درس های قبل به تفصیل در مورد فاعل، مفعول، ضمیرهای فاعلی و مفعولی صحبت کردیم. گفتیم که شخص انجام دهنده ی عمل فعل، فاعل (subject) و شخص دریافت کننده ی عمل فعل، مفعول (object) جمله می باشد. مثلا:

1. Thomas respects his parents.

در این جمله Thomas فاعل و his parents مفعول جمله می باشد.
گفتیم که فاعل و مفعول هر دو همیشه اسم هستند. البته می توان به جای آنها از ضمیر نیز استفاده کرد. مثلا جمله ی بالا را به شکل زیر نیز می توان بیان کرد:

He respects them.

در زیر لیست ضمیرهای فاعلی و مفعولی را مشاهده می کنید:

subject pronouns: I, you, he, she, we, they, it
object pronouns: me, you, him, her, us, them, it

توجه کنید که ضمیرهای فاعلی فقط به جای فاعل و ضمیرهای مفعولی فقط به جایر مفعول جمله قرار می گیرند و نمی توان آنها را به جای هم استفاده کرد. پس در مثال بالا نمی توان به جای Thomas از him و به جای his parents از they استفاده کرد.

Writing Booster:

برای مطرح کردن ایده های متناقض در یک متن می توان از عبارت های مختلفی استفاده کرد که در اینجا چند نمونه از آنها را مشاهده می کنید:

1. On the one hand; on the other hand
2. However
3. Even though
4. Although

از عبارت اول زمانی استفاده می کنیم که دو طرف قضیه را با هم مورد بحث قرار می دهیم. مثلا:

On the one hand, the president is not corrupt. On the other hand, he hasn’t done much to improve the country.

توجه کنید که اول از On the one hand و در جمله ی بعدی آن از On the other hand استفاده می کنیم.

نکته ی دیگر اینکه بعد از هر دو عبارت on the one hand و on the other hand حتما از کاما استفاده می کنیم.

همچین بعد از تمام شدن جمله ی اول، جمله ی دوم را با On the other hand, شروع می کنیم و به این دلیل که جمله ی اول یک جمله ی کامل است، بین دو جمله نمیتوانیم از کاما استفاده کنیم.

از However نیز به همین شکل استفاده می کنیم. یعنی جمله ی اول را با یک نقطه تمام می کنیم. سپس However را در ابتدای جمله ی دوم قرار داده و بعد از آن یک کاما استفاده می کنیم. قبل از However نیز به دلیل تمام شدن جمله ی قبلی نمی توان از کاما استفاده کرد. مثلا:

She worked so hard to win the gold medal. However, she couldn’t manage to win the last game.

اما even though و although هر دو جزء گروه حروف ربط وابسته ساز (subordinating conjunctions) هستند. اگر به خاطر داشته باشید گفتیم که این حروف در اول هر جمله واره ای که قرار بگیرند آن را به جمله واره ی بعدی خود وابسته می سازند. پس جمله واره ی که با یکی از این دو حرف ربط شروع شود نباید به نقطه ختم شود. در انتهای این جمله واره ها کاما گذاشته و سپس با یک جمله واره ی دیگر که جمله را ختم می کنیم. مثلا:

Although he has gone through a lot of difficulties, he has always been optimistic.
Even though he completely trusted his partner, he finally cheated on him.

دقت کنید که بعد از although و even though فاعل جمله واره ی بدون کاما قرار می گیرد ولی بعد از On the other hand و However اول یک کاما گذاشته و سپس جمله ی بعدی را شروع می کنیم.

نکته : دو عبارت on the one hand و on the other hand زمانی با هم استفاده می شوند که دو جمله ی متناقض را به دنبال هم می آوریم. اما گاهی اوقات نویسنده در یک پاراگراف یک ایده را مورد بحث قرار داده و در پاراگراف بعدی ایده ی متناقض را مطرح می کند. در این صورت عبارت on the one hand کلا حذف شده و پاراگراف دوم با عبارت on the other hand شروع میشود.

در صفحه ی 148 کتاب یک پارگراف در این رابطه به عنوان مثال داده شده است.

چاپ نوشته

برچسبها
مطالب مرتبط

دیدگاهی بنویسید.

بهتر است دیدگاه شما در ارتباط با همین مطلب باشد.

0