گرامر درس 1 تاپ ناچ 3A

گرامر درس 1 تاپ ناچ 3A

در این مبحث گرامر درس 1 تاپ ناچ 3a  را به طور کامل برای شما توضیح میدهیم .

مبحث اول:

tag questions:

سوالات tag به سوالات کوتاهی گفته می شود که بعد از یک جمله ی کامل پرسیده می شون. این سوالات معمولا به منظور چک کردن چیزی که قبلا می دانیم و یا برای باز کردن سر صحبت با کسی پرسیده می شوند. تمام جملات زیر به یک tag question ختم می شوند:

1. You are in my class, aren’t you?
2. She is your sister, isn’t she?
3. They live near here, don’t they?
3. He studies in the university, doesn’t he?
4. Michael visited a doctor yesterday, didn’t he?
5. Sara has already seen that movie, hasn’t she?
6. She wasn’t studying when I called, was she?
7. It won’t rain tomorrow, will it?
8. Tony and Mark aren’t going to take a trip, are they?
9. I am not invited to the party, am I?
10. I am going to stay on the second floor, aren’t I?
11. I am in your class, am I not?
12. There is a restaurant near here, isn’t there?
13. There aren’t a lot of people in this neighborhood, are there?
14. You can’t play the guitar, can you?
15. I should stay with you, shouldn’t I?

اگر به تمام سوالات tag در جملات بالا توجه کنید متوجه می شوید که همگی از چند قانون کلی تبعیت می کنند:

اول اینکه tag questions بعد از جملات خبری می آید و نه بعد از جملات سوالی.

چنانچه جمله مثبت باشد tag question منفی و چنانچه جمله منفی باشد tag question مثبت است.

برای پرسیدن tag question اول فعل کمکی و سپس ضمیر فاعلی قرار می گیرد.

فعل کمکی را بر اساس فعل جمله، زمان آن و فاعل جمله انتخاب می کنیم.

دقت کنید که در tag questions هیچ گاه از اسم استفاده نمی کنیم. در مثال های 4، 5 و 8 با وجودی که فاعل جمله یک اسم است ولی در tag questions از ضمیر استفاده شده است و نه اسم.

در مورد ضمیر I زمانی که فعل جمله فعل to be مثبت باشد tag question به دو صورت am I not و aren’t I می تواند آورده شود.

در tag question جملاتی که با there شروع می شوند، از there به جای ضمیر فاعلی استفاده می کنیم.
برای پاسخ دادن به tag question چه منفی باشد و چه مثبت به یک شکل پاسخ می دهیم. مثلا من دانش هستم. اگر کسی به دو شکل زیر از من سوال بپرسد، جواب هر دو سوال مثبت است:

You are a student, aren’t you? Yes, I am.
You aren’t a student, are you? Yes, I am.

اگر پاسخ منفی باشد باز هم چه tag question مثبت باشد چه منفی، پاسخ آن یکسان است:

She is your classmate, isn’t she? No, she isn’t.
She isn’t your classmate, is she? No, she isn’t.

مبحث دوم:

ماضی بعید (past perfect):

برای بیان عملی که در گذشته قبل از یک زمان مشخص و یا قبل از عمل دیگری اتفاق افتاده و تمام شده است از زمان ماضی بعید استفاده می کنیم. برای ساختن فعل past perfect از فرمول زیر تبعیت می کنیم:

had + past participle

به مثال های زیر توجه کنید:

1. When you arrived, I had finished cooking.

در این جمله دو عمل در گذشته اتفاق افتاده و هر دو عمل تمام شده است. برای عملی که اول اتفاق افتاده و قبل از عمل دوم بوده از زمانی ماضی بعید استفاده شده است. وقتی تو رسیدی من آشپزی ام تمام شده بود.

به مثال های بیشتری توجه کنید:

2. When you called, I had left my office.

وقتی تو زنگ زدی من اداره ام را ترک کرده بودم – اول اداره ام را ترک کردم، بعد تو زنگ زدی.

3. After you had come back from work, my mother came to visit.

بعد از اینکه تو از سر کار برگشتی (یا برگشته بودی) مادرم برای دیدنم آمد- اول تو برگشتی و بعد مادرم آمد.

4. Before she found her job, she had looked everywhere for a good one.

قبل از اینکه کار پیدا کند همه جا را دنبال کار گشته بود- اول دنبال کار گشته بود و بعد کار پیدا کرد.

5. Before I went in to see her, she had left for lunch.

قبل از اینکه من وارد اتاقش بشوم او رفته بود برای ناهار- اول او رفته بود وبعد من وارد اتاقش شدم.

دقت کنید که در تمام جملات بالا آن عملی که اول اتفاق افتاده با زمان ماضی بعید و عمل دوم با زمان گذشته ی ساده بیان شده است. هر دو عمل در جملات بالا در گذشته اتفاق افتاده و تمام شده است.
گاهی اوقات فقط در مورد یک عمل صحبت می کنیم اما اگر این عمل قبل از زمان مشخصی از گذشته اتفاق افتاده باشد آن را با ماضی بعید بیان می کنیم. مثلا:

6. I had finished my homework before midnight.
7. By 7:00, I had already registered for the class.
8. Before the class, I had already eaten lunch.

برای منفی کردن جملات ماضی بعید باید بعد از had از not استفاده کنیم. جملات زیر فرم منفی جملات بالا هستند:

9. When you arrived, I hadn’t finished cooking.
10. When you called, I had not left my office.
11. You hadn’t come back from work when my mother came to visit.
12. Before she found her job, she hadn’t looked anywhere for a good one.
13. Before I went in to see her, she had not left for lunch.
14. I hadn’t finished my homework before midnight.
15. By 7:00, I had not registered for the class yet.
16. Before the class, I hadn’t eaten lunch yet.

برای سوالی کردن نیز جای فاعل را با had عوض می کنیم و در جواب کوتاه از had استفاده می کنیم:

17. Had you finished cooking when I arrived?
Yes, I had./ No, I hadn’t.
18. Had you left your office when I called?
Yes, I had./No, I hadn’t.
19. Had you come back from work when your mother came to visit?
Yes, I had./No, I hadn’t.
20. Had she looked everywhere for a good job when she found one?
Yes, she had./No, she hadn’t.
21. Had she left for lunch when you went to visit her?
Yes, she had./No, she hadn’t.
22. Had you finished your homework before midnight?
Yes, I had./No, I hadn’t.
23. Had you already registered for the class by 7:00?
Yes, I had./No, I hadn’t.
24. Had you already eaten lunch before the class?
Yes, I had./No, I hadn’t.

در زبان عامیانه وغیررسمی خیلی وقتها به جای زمان ماضی بعید از گذشته ی ساده استفاده می کنیم و قیدهایی مثل before، after و by مشخص می کنند که کدام عمل قبل از دیگری اتفاق افتاده است:

25. By June, he finished the book./or By June, he had finished the book.

قبل از ماه ژوئن او کتاب را تمام کرده بود.

26. Before I went to the university, I got a degree in English./ or Before I went to the university, I had gotten a degree in English.

قبل از رفتن به دانشگاه مدرک زبانم را گرفته بودم.

27. After I graduated from the university, I found a job. /After I had graduated from the university, I found a job.

بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه کار پیدا کردم.

Grammar Booster:

در این قسمت مروری بر تمام زمانهایی که تا این سطح خوانده ایم خواهیم داشت و مقایسه ای بین زمان های نزدیک به هم انجام می دهیم:

در ابتدا زمان حال ساده (simple present tense) و حال استمراری (present continuous) را با هم مقایسه می کنیم:

گفتیم که زمان حال ساده را برای صحبت کردن در مورد روتین ها و کارهای روزمره به کار می بریم و زمان حال استمرای را برای بیان کارهایی که هم اکنون در حال انجامشان هستیم وهمچنین کارهایی که برنامه ربزی کرده ایم در آینده انجام دهیم.

I study English at the National Language Institute.
I am studying English now.

در موارد زیر باید از زمان حال ساده استفاده کنیم و نمی توانیم زمان حال استمراری را به کار بریم:

– واقعیت های که همیشه صادق هستند و کارهای روزمره ی روتین وار:

I go to school every day.
She works at the Central Hospital.
The sun rises from the east.

– همراه با قیدهای تکرار و همراه با قیدهای زمانی که نشان دهنده ی روتین بودن یک موضوع هستند:

I always go to bed late.
He gets up at 6:00 on Wednesdays.

-همراه با فعل های stative یا non-action (فعل هایی که نمیتوانند حالت progressive داشته باشند):

یک لیست از فعل های stative در بالای صفحه ی 123 کتاب ارائه شده است.

I think the class starts at 8:00.
She believes in God.
I don’t understand this.
He needs a jacket.
We love each other.

– برای بیان کاری در آینده که قسمتی از یک timetable (جدول زمان بندی) است:

The bus doesn’t arrive at 3:00 tomorrow; it arrives at 3:30.

در موارد زیر باید از زمان حال استمراری استفاده کنیم و نمیتوانیم زمان حال ساده را به کار بریم:

– کارهایی که در حال حاضر در حال اتفاق افتادن هستند (البته به جز آنهایی که با فعل های stative می آیند):

She is cooking right now.

– کارهایی که مدتی قبل شروع کرده ایم و تا مدتی دیگر نیز ادامه دارد:

These days I am studying English.

– برای کارهایی در آینده که ترتیب همه چیز برای آن ها داده شده است:

I’m working all day tomorrow.

مقایسه ی زمان present perfect (ماضی نقلی یا حال کامل) و present perfect continuous (ماضی نقلی استمراری یا حال کامل استمراری):

زمان حال کامل را هم می توان برای کارهایی که در گذشته در زمان نامشخص اتفاق افتاده و تمام شده اند به کار برد و هم برای کارهایی که در گذشته شروع شده و همچنان ادامه دارند.

I have already seen that movie. (finished)
I have practice ballet for 10 years. (unfinished)

اما زمان حال کامل استمراری را اکثرا برای کارهایی که همچنان ادامه دارند استفاده می کنیم نمی توانیم برای کاری که در گذشته تمام شده از آن استفاده کنیم.

از هر دو زمان حال کامل و حال کامل استمراری برای بیان کارهایی که از گذشته شروع کرده ایم، تا الان ادامه داده و همچنان به آن مشغول هستیم می توان استفاده کرد:

I have lived in Shiraz since 2005.
Or: I have been living in Shiraz since 2005.

از سال 2005 تاکنون در شیراز زندگی کرده ام و همچنان در شیراز هستم.

She has studied English for two years.
Or: She has been studying English for two years.

از دو سال پیش تا الان داشته زبان می خوانده و همچنان دارد ادامه می دهد.

در موارد زیر باید از حال کامل استفاده کنیم و نمیتوانیم حال کامل استمراری را به کار ببریم:
– برای کارهایی که در گذشته تمام شده اند:

I’ve already had breakfast.
She’s seen Paris before.
We’ve rented that movie three times.

– همراه با فعل های stative:

I’ve always believed in God.
I have wanted to go to China all my life.

قیدهای for و since اگر در کنار حال کامل و حال کامل استمراری به کار روند نشان دهنده ی ادامه دار بودن عمل در جمله هستند.

قید های زیر که با حال کامل به کار می روند نشان دهنده ی تمام شدن عمل در گذشته هستند:

already, ever, never, before, yet, still, twice, three time, …

زمان گذشته ی ساده :

زمان گذشته ی ساده (simple past) را برای کارهایی استفاده می کنیم که در گذشته در زمان مشخص اتفاق افتاده و تمام شده است:

I ate breakfast at 8:00.
She went to school in 2007.
He didn’t get up at 9:00.

زمان گذشته ی استمراری :

زمان گذشته ی استمراری (past continuous) را برای کارهایی استفاده می کنیم که در گذشته در زمان مشخصی مشغول انجام دادن آن بوده ایم:

Last night at 9:00, I was watching TV.

گاهی اوقات زمانی که مشغول انجام یک عمل در گذشته بوده ایم عمل دیگری آن کار را قطع کرده است. کاری که به آن مشغول بوده ایم را با زمان ماضی استمراری و کار که آن را قطع کرده است با زمان ماضی ساده بیان می شود:

While I was washing the dished, I broke a glass.

ساختار used to:

از این ساختار برای بیان کارهایی استفاده می کنیم که در گذشته به صورت روتین و عادت روزمره برای مدتی انجام میداده ایم ولی الان ترک شده است و دیگر آن را انجام نمی دهیم. مثلا:

I used to play the guitar when I was younger.
I didn’t use to drink a lot of coffee, but I’m a coffee addict not.

ماضی بعید (past perfect):

از این زمان برای بیان کاری استفاده می کنیم که در گذشته قبل از کار دیگری یا قبل از زمان مشخصی اتفاق افتاده و تمام شده است:

When you called him, he had already left the house.

Writing Booster:

اگر به خاطر داشته باشید در درس های پیشین در مورد طریقه ی نوشتن نامه های رسمی صحبت کردیم.

در اینجا روش نوشتن e-mail را مورد بررسی قرار می دهیم. نامه های الکترونیکی که برای دوستانمان ارسال می کنیم از قواعد خاصی پیروی نمی کنند. ممکن است در آنها غلط گرامری غلط های spelling دیده شود. همچنین در آنها از کلمات مخفف و یا شکلک های نمایشی (emoticons) برای بیان احساساتمان استفاده کنیم که بعضی از آنها را در صفحه ی 141 کتاب می توانید مشاهده کنید.
اما استفاده از e-mail به دلیل سرعت و دسترسی آسان تر آن در نامه های رسمی و اداری نیز بسیار پرکاربرد است. باید دقت شود که در e-mail های رسمی لازم است از قوانین خاصی تبیعیت کنیم.

قوانینی که لازم است در نگارش e-mail های رسمی اعمال شود:

حتما نامه را با یک salutation (تهنیت) مثل (Dear Mr. Smith:) شروع کنید. عنوان کسی که دریافت کننده ی e-mail است را همراه با اسم فامیل ایشان ذکر کرده و بعد از آن از : استفاده کنید. از به کار بردن اسم کوچک افراد به تنهایی اجتناب کنید مگر اینکه این صمیمیت از قبل برقرار شده باشد که اگر اینطور باشد ایرادی ندارد ایشان را با اسم کوچک خطاب کنید.

Dear Mr. Smith: (last-name basis)
Dear Mark: (first-name basis)

حتما از جملات کامل استفاده کنید و از به کار بردن جمله واره های ناقص مثل sentence fragments و run-on sentences اجتناب کنید.
نامه ی خود را بعد از اتمام چک کرده و از نداشتن غلط های گرامری و spelling اطمینان حاصل کنید.

به استفاده ی صحیح از حروف بزرگ و کوچک توجه کنید.

به استفاده ی صحیح علامت های نگارشی مثل نقطه و کاما و … دقت کنید.

در انتهای نامه به طور رسمی با یک عبارت تحسین آمیز مثل نمونه های زیر جمله را ختم کنید:

Sincerely,
Cordially,
Thank you,
Thank you so much,

در انتهای e-mail نام خود را بنویسید، حتی اگر اسم شما قبلا در تیتر e-mail باشد.

مواردی که باید در نگارش نامه های رسمی از آن اجتناب کرد:

از شکلک های نمایشی (emoticons) استفاده نکنید.

از کلمه های و جملات مخفف استفاده نکنید. مثل: LOL به جای laugh out loud و یا u به جای you.

تمام جملات و کلمات را با حروف کوچک نگارش نکنید. اول جمله ها و اسم های خاص و ضمیر I باید با حرف بزرگ نگارش شوند.

به خاطر اینکه در e-mail ها را قسمت تیتر تاریخ نگارش نامه ذکر شده دیگر نیازی نیست در داخل نامه به سبک نامه های کاغذی تاریخ نوشته شود.

منبع : English2.ir

برچسبها
مطالب مرتبط

دیدگاهی بنویسید.

بهتر است دیدگاه شما در ارتباط با همین مطلب باشد.

0